[ Noun ]
ปราชญ์;นักปราชญ์;นักปรัชญา
bpràat ;nák bpràat ;nák bpràt-yaa
- นักปรัชญาครุ่นคิดเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์
nák bpràt-yaa krûn-kít gìieow gàp tam-má-châat kŏng má-nút
The philosopher pondered the nature of human beings.
- นักปรัชญาวิจารณ์ลัทธิความสงบว่าเฉื่อยชาเกินไป
nák bpràt-yaa wí-jaan lát-tí kwaam sà-ngòp wâa chèuuay chaa gern bpai
The philosopher criticized quietism for being too passive.
Add to favorites